Al veel meer dan 5 jaar ben ik trouwe klant van de NS. Hoe lang precies ben ik kwijt. Ik maak als niet-autorijder regelmatig gebruik van haar diensten, heb sinds jaar en dag een NSkaart en heb haar tot 2 x toe gemachtigd om automatisch geld van mijn rekening op te nemen. Eén keer voor een abonnement en één keer voor mijn doorlopende ov-chip rekening. Goed, mijn vertrouwen hebben ze kennelijk ook.
En toch…. Het openbaar vervoer heeft bij veel fervente autorijders een slechte naam, om over de NS maar te zwijgen, maar ik neem het altijd dapper voor haar op!
Een keer een vertraging? Ach, in Jamaica zijn ze elke dag vertraagd. Een trein die uitvalt, waarbij niets wordt omgeroepen? Joh, ook omroepers hebben wel eens een bonte avond achter de rug. Vierkante wielen? Nou, niemand kan beweren dat ze daar niet creatief zijn bij de NS.
Mijn vriend is één van die fervente autorijders, die bij tijd en wijlen (als hij aangewezen is op een bus of trein) uitschreeuwt ‘Ik HAAT het openbaar vervoer!’ Ik verdedig dan natuurlijk met hand en tand bus, tram en trein.
Onlangs rolde er bij de NS ruim een maand geleden weer een brief uit de printer met de mededeling dat hun  oh zo trouwe klant, ook dit jaar weer besloten had om haar abonnement te verlengen (lees: de deadline voor opzegging had laten verstrijken). Ze waren super verheugd mij dit mede te delen om vervolgens, zoals zoveel jaren eerder, het abonnementsbedrag automatisch te cashen. Hoe teleurgesteld waren ze dan ook toen het niet lukte om geld van mijn bankrekening  op te nemen. Dit ondanks de treinkaartjes die ik tussentijds nog met regelmaat betaalde. Ze waren zo teleurgesteld dat ze, tijdens mijn korte vakantie in Griekenland, een brief de deur uit deden met berichtgeving van dit feit. Ze wonden er maar geen doekjes om,  ik moest betalen binnen 14 dagen, anders stuurden ze het incassobureau op mij af.
Juist. Nietsvermoedend kwam ik terug van mijn gezellige vakantie en trof aan in mijn brievenbus een enveloppe van de NS. De verlenging van mijn abonnement had ik al gezien. Dan zou dit vast reclame betreffen (zoals al jaren het geval was, sinds ze automatische machtiging hadden). Reclame zou ik later wel openen…
Krap een week later trof ik een blanco brief aan in mijn brievenbus. Oeh, spannend! Wat zou het zijn? Een prijs gewonnen? Een donatie aan het goede doel:mij? Een stille aanbidder? Fout. Het incassobureau! Van harte gefeliciteerd met uw ruim 5 jarige trouwe lidmaatschap bij de NS!
Of ik het abonnementsbedrag, verhoogd met meer dan de helft van de kosten wilde betalen, omdat ik geweigerd had te betalen. Intrum Justitia was zeer verheugd mij dit te mogen mededelen.
Na eerst achter mijn oren gekrabd te hebben (waar hadden ze het over?), vond ik de voorgaande herinnering. Het was mijn ‘welkom thuis’ van de NS. Na deze hartverwarmende brief te hebben gelezen, belde ik met de NS. Antwoord: ‘Helaas de zaak is nu uit onze handen. U kunt uw klacht kwijt bij het incassobureau’. Bellen met het incassobureau. ‘Maakt u maar een bezwaarbrief over de extra kosten. We kijken wat we ermee doen’. Bezwaarschrift gemaakt en wachten. Het kostte in totaal 3 uur van mijn leven. Zonde van mijn tijd, maar goed, dit ging om het principe. Waar was de loyaliteit en het vertrouwen van de NS in mij? Zelfs een volgende trein kwam niet zo snel als het incassobureau de brief van de NS had opgevolgd. Wel consequent blijven… 
En vreemd, dat met alle gegevens die de NS van mij had, ze het niet nodig vond om mij eerst een aanmaning (zoals gebruikelijk) te sturen… of als ik dan toch een trouwe klant was, mij gewoon op te bellen of te mailen. De 90% aan ongevraagde NSreclame wist mij toch ook altijd te vinden in tweevoud?  Per post én per mail. Of waren ze dat nu ineens vergeten?
Ik wachtte gedesillusioneerd de beslissing van het incassobureau af. En langzaam aan werd de illusie van een service- en klantgerichte NS steeds verder door mijn neus geboord.

Maandag 27 juni 2011: ‘wegens een opstopping bij ….. komt de trein naar Den Haag…. te vervallen.’
Vrijdag 1 juli 2011: ‘wegens een opstopping bij ….. komt de trein naar Delft…. te vervallen.’
Zondag 3 juli 2011: ‘wegens een storing  bij ….. komt de trein naar Delft…. te vervallen.’
Maandag 4 juli 2011: ‘…….’  (ruis… gevangen in een trein met stroomstoring, we reden niet)
Maandag 4 juli 2011 (retour): ‘wegens een ongeval bij ….. komt de trein naar Den Haag…. te vervallen.’

Eenmaal thuis, na een onaangename tramrit, waarbij ik (vanwege de haast) niet had kunnen uitchecken bij de NS (5 minuten voor uitchecktijd) en busrit vond ik een blanco brief in de bus. Oeh, spannend! Wat zou het zijn? Een prijs gewonnen? Een donatie aan het goede doel:mij? Een stille aanbidder?
Juist…. Eén herinnering bleek voldoende voor Intrum Justitia: bezwaar ONGEGROND…. Goed, dan zeg ik uit de GROND van mijn hart ‘ik HAAT de NS!’ Binnenkort is de auto mijn beste vriend.

http://www.nsstress.nl
Regelgeving omtrent aanmaningen en incassobureaus ontbreekt, kritiek heerst
http://nl.wikipedia.org/wiki/Incassobureau
http://www.socialezekerheid.nl/smartsite.dws?id=41314

 
Al veel meer dan 5 jaar ben ik trouwe klant van de NS. Hoe lang precies ben ik kwijt. Ik maak als niet-autorijder regelmatig gebruik van haar diensten, heb sinds jaar en dag een NSkaart en heb haar tot 2 x toe gemachtigd om automatisch geld van mijn rekening op te nemen. Eén keer voor een abonnement en één keer voor mijn doorlopende ov-chip rekening. Goed, mijn vertrouwen hebben ze kennelijk ook.
En toch…. Het openbaar vervoer heeft bij veel fervente autorijders een slechte naam, om over de NS maar te zwijgen, maar ik neem het altijd dapper voor haar op!
Een keer een vertraging? Ach, in Jamaica zijn ze elke dag vertraagd. Een trein die uitvalt, waarbij niets wordt omgeroepen? Joh, ook omroepers hebben wel eens een bonte avond achter de rug. Vierkante wielen? Nou, niemand kan beweren dat ze daar niet creatief zijn bij de NS.
Mijn vriend is één van die fervente autorijders, die bij tijd en wijlen (als hij aangewezen is op een bus of trein) uitschreeuwt ‘Ik HAAT het openbaar vervoer!’ Ik verdedig dan natuurlijk met hand en tand bus, tram en trein.
Onlangs rolde er bij de NS ruim een maand geleden weer een brief uit de printer met de mededeling dat hun  oh zo trouwe klant, ook dit jaar weer besloten had om haar abonnement te verlengen (lees: de deadline voor opzegging had laten verstrijken). Ze waren super verheugd mij dit mede te delen om vervolgens, zoals zoveel jaren eerder, het abonnementsbedrag automatisch te cashen. Hoe teleurgesteld waren ze dan ook toen het niet lukte om geld van mijn bankrekening  op te nemen. Dit ondanks de treinkaartjes die ik tussentijds nog met regelmaat betaalde. Ze waren zo teleurgesteld dat ze, tijdens mijn korte vakantie in Griekenland, een brief de deur uit deden met berichtgeving van dit feit. Ze wonden er maar geen doekjes om,  ik moest betalen binnen 14 dagen, anders stuurden ze het incassobureau op mij af.
Juist. Nietsvermoedend kwam ik terug van mijn gezellige vakantie en trof aan in mijn brievenbus een enveloppe van de NS. De verlenging van mijn abonnement had ik al gezien. Dan zou dit vast reclame betreffen (zoals al jaren het geval was, sinds ze automatische machtiging hadden). Reclame zou ik later wel openen…
Krap een week later trof ik een blanco brief aan in mijn brievenbus. Oeh, spannend! Wat zou het zijn? Een prijs gewonnen? Een donatie aan het goede doel:mij? Een stille aanbidder? Fout. Het incassobureau! Van harte gefeliciteerd met uw ruim 5 jarige trouwe lidmaatschap bij de NS!
Of ik het abonnementsbedrag, verhoogd met meer dan de helft van de kosten wilde betalen, omdat ik geweigerd had te betalen. Intrum Justitia was zeer verheugd mij dit te mogen mededelen.
Na eerst achter mijn oren gekrabd te hebben (waar hadden ze het over?), vond ik de voorgaande herinnering. Het was mijn ‘welkom thuis’ van de NS. Na deze hartverwarmende brief te hebben gelezen, belde ik met de NS. Antwoord: ‘Helaas de zaak is nu uit onze handen. U kunt uw klacht kwijt bij het incassobureau’. Bellen met het incassobureau. ‘Maakt u maar een bezwaarbrief over de extra kosten. We kijken wat we ermee doen’. Bezwaarschrift gemaakt en wachten. Het kostte in totaal 3 uur van mijn leven. Zonde van mijn tijd, maar goed, dit ging om het principe. Waar was de loyaliteit en het vertrouwen van de NS in mij? Zelfs een volgende trein kwam niet zo snel als het incassobureau de brief van de NS had opgevolgd. Wel consequent blijven… 
En vreemd, dat met alle gegevens die de NS van mij had, ze het niet nodig vond om mij eerst een aanmaning (zoals gebruikelijk) te sturen… of als ik dan toch een trouwe klant was, mij gewoon op te bellen of te mailen. De 90% aan ongevraagde NSreclame wist mij toch ook altijd te vinden in tweevoud?  Per post én per mail. Of waren ze dat nu ineens vergeten?
Ik wachtte gedesillusioneerd de beslissing van het incassobureau af. En langzaam aan werd de illusie van een service- en klantgerichte NS steeds verder door mijn neus geboord.

Maandag 27 juni 2011: ‘wegens een opstopping bij ….. komt de trein naar Den Haag…. te vervallen.’
Vrijdag 1 juli 2011: ‘wegens een opstopping bij ….. komt de trein naar Delft…. te vervallen.’
Zondag 3 juli 2011: ‘wegens een storing  bij ….. komt de trein naar Delft…. te vervallen.’
Maandag 4 juli 2011: ‘…….’  (ruis… gevangen in een trein met stroomstoring, we reden niet)
Maandag 4 juli 2011 (retour): ‘wegens een ongeval bij ….. komt de trein naar Den Haag…. te vervallen.’

Eenmaal thuis, na een onaangename tramrit, waarbij ik (vanwege de haast) niet had kunnen uitchecken bij de NS (5 minuten voor uitchecktijd) en busrit vond ik een blanco brief in de bus. Oeh, spannend! Wat zou het zijn? Een prijs gewonnen? Een donatie aan het goede doel:mij? Een stille aanbidder?
Juist…. Eén herinnering bleek voldoende voor Intrum Justitia: bezwaar ONGEGROND…. Goed, dan zeg ik uit de GROND van mijn hart ‘ik HAAT de NS!’ Binnenkort is de auto mijn beste vriend.

http://www.nsstress.nl
Regelgeving omtrent aanmaningen en incassobureaus ontbreekt, kritiek heerst
http://nl.wikipedia.org/wiki/Incassobureau
http://www.socialezekerheid.nl/smartsite.dws?id=41314

Daar stonden we om 3 uur a.m., klaar om te vertrekken, B-friend en ik. Koffers, check, portemonnee, check, paspoort, check, tickets, check en (ook niet onbelangrijk) reservering parkeerplaats… check.
Soms moet je gewoon wat over hebben voor een vakantie, zoals vroeg opstaan. Toch hadden we in onze handjes geknepen toen we een briljante aanbieding voorbij zagen komen van Holiday Car Parking. Vroeg opstaan en geld uitgeven, moesten we ervoor over hebben, maar als het iets goedkoper kon dan graag. Prima geregeld, dachten we. Voor een prikkie de auto 8 dagen parkeren en met een shuttle naar en van de vertrekhal  van Schiphol gebracht worden.
In het donker volgden we de bordjes Schiphol, tot we vlak voor Schiphol door de TomTom omgeleid werden naar een andere bestemming.
“Goh, dit is nog best een eindje weg”, zei B-friend, die netjes de uitgestippelde weg volgde.
“Hm hm”, antwoordde ik zuinigjes. Ik had zelf de aanbieding van de betreffende car parking gespot en de reservering gemaakt, maar niet gekeken waar het zich precies bevond. Jammer. Terwijl ik merkte dat Schiphol langzaam maar zeker uit het beeld van ons routekaartje verdween en de omgeving steeds stiller en donkerder werd, begon een twijfelachtig stemmetje in mijn gedachten binnen te dringen. We zouden toch wel goed rijden? Ze zouden toch wel de shuttle klaar hebben staan? Het was nogal een eind terug naar Schiphol en we hadden niet de gebruikelijke ‘2,5 uur-eerder-aanwezig-zijn regel’ in acht genomen. Goed, we hadden nog wel even, maar getreuzel zouden we ons niet kunnen veroorloven. We vervolgden onze weg zwijgzaam tot we ineens een slapend woonerfje ophobbelden.
'Bestemming bereikt', klonk de TomTom. Juist. Behalve twee auto’s een eindje verderop, was er geen teken van leven hier te bespeuren. Was dit de plek? Na even turen in het donker zag ik het eindelijk. Mijn hart maakte een klein sprongetje: een bord met daarop Holiday Car Parking. Ernaast een groot hek, met een shuttle erachter. Gelukkig, we zaten goed!
 Dit blije moment was alleen van korte duur. Als dit het was… waarom stond de shuttle achter een gesloten hek, was er geen enkele vorm van verlichting of leven? Even bellen dan maar. Het mobiele nummer stond met koeien cijfers op het bord vermeld. Daarover kon in elk geval geen misverstand over ontstaan.
‘Het toestel dat u zojuist gebeld heeft, is momenteel niet in gebruik. Probeert u het later nog een keer’.
Oké. Wat nu? De mensen in de auto voor ons waren inmiddels uitgestapt. Ik besloot ook uit te stappen. Misschien wisten zij iets wat wij niet wisten. B-friend bleef achter in de auto. Na een kort (paniekerig) onderhoud met de betreffende mensen kwam ik met slecht nieuws de auto weer in. Ook deze mensen waren gestrand.  Gereserveerd en gebeld, maar kennelijk tevergeefs. Na een zielig, gefrustreerd toetertje (TOET!) besloten we als een haas terug te rijden naar Schiphol, om met wat geluk dan maar duur te parkeren en hopelijk haalden we ons vliegtuig nog.
Het werd een zenuwslopende race tegen de klok, van  koersen op gesloten parkeerplaatsen, een parkeerplekje zien te vinden, shuttles spotten, inchecken en net op tijd het vliegtuig inspringen.  
Nou, eerlijk is eerlijk, we hadden een ‘last minute’ geboekt… maar zo letterlijk hoefden ze het nu ook weer niet te nemen.

Meer lezen over deze onbetrouwbare Car Parking? Zie http://forum.www.trosradar.nl/viewtopic.php?f=91&t=93920

Daar stonden we om 3 uur a.m., klaar om te vertrekken, B-friend en ik. Koffers, check, portemonnee, check, paspoort, check, tickets, check en (ook niet onbelangrijk) reservering parkeerplaats… check.
Soms moet je gewoon wat over hebben voor een vakantie, zoals vroeg opstaan. Toch hadden we in onze handjes geknepen toen we een briljante aanbieding voorbij zagen komen van Holiday Car Parking. Vroeg opstaan en geld uitgeven, moesten we ervoor over hebben, maar als het iets goedkoper kon dan graag. Prima geregeld, dachten we. Voor een prikkie de auto 8 dagen parkeren en met een shuttle naar en van de vertrekhal  van Schiphol gebracht worden.
In het donker volgden we de bordjes Schiphol, tot we vlak voor Schiphol door de TomTom omgeleid werden naar een andere bestemming.
“Goh, dit is nog best een eindje weg”, zei B-friend, die netjes de uitgestippelde weg volgde.
“Hm hm”, antwoordde ik zuinigjes. Ik had zelf de aanbieding van de betreffende car parking gespot en de reservering gemaakt, maar niet gekeken waar het zich precies bevond. Jammer. Terwijl ik merkte dat Schiphol langzaam maar zeker uit het beeld van ons routekaartje verdween en de omgeving steeds stiller en donkerder werd, begon een twijfelachtig stemmetje in mijn gedachten binnen te dringen. We zouden toch wel goed rijden? Ze zouden toch wel de shuttle klaar hebben staan? Het was nogal een eind terug naar Schiphol en we hadden niet de gebruikelijke ‘2,5 uur-eerder-aanwezig-zijn regel’ in acht genomen. Goed, we hadden nog wel even, maar getreuzel zouden we ons niet kunnen veroorloven. We vervolgden onze weg zwijgzaam tot we ineens een slapend woonerfje ophobbelden.
'Bestemming bereikt', klonk de TomTom. Juist. Behalve twee auto’s een eindje verderop, was er geen teken van leven hier te bespeuren. Was dit de plek? Na even turen in het donker zag ik het eindelijk. Mijn hart maakte een klein sprongetje: een bord met daarop Holiday Car Parking. Ernaast een groot hek, met een shuttle erachter. Gelukkig, we zaten goed!
 Dit blije moment was alleen van korte duur. Als dit het was… waarom stond de shuttle achter een gesloten hek, was er geen enkele vorm van verlichting of leven? Even bellen dan maar. Het mobiele nummer stond met koeien cijfers op het bord vermeld. Daarover kon in elk geval geen misverstand over ontstaan.
‘Het toestel dat u zojuist gebeld heeft, is momenteel niet in gebruik. Probeert u het later nog een keer’.
Oké. Wat nu? De mensen in de auto voor ons waren inmiddels uitgestapt. Ik besloot ook uit te stappen. Misschien wisten zij iets wat wij niet wisten. B-friend bleef achter in de auto. Na een kort (paniekerig) onderhoud met de betreffende mensen kwam ik met slecht nieuws de auto weer in. Ook deze mensen waren gestrand.  Gereserveerd en gebeld, maar kennelijk tevergeefs. Na een zielig, gefrustreerd toetertje (TOET!) besloten we als een haas terug te rijden naar Schiphol, om met wat geluk dan maar duur te parkeren en hopelijk haalden we ons vliegtuig nog.
Het werd een zenuwslopende race tegen de klok, van  koersen op gesloten parkeerplaatsen, een parkeerplekje zien te vinden, shuttles spotten, inchecken en net op tijd het vliegtuig inspringen.  
Nou, eerlijk is eerlijk, we hadden een ‘last minute’ geboekt… maar zo letterlijk hoefden ze het nu ook weer niet te nemen.

Meer lezen over deze onbetrouwbare Car Parking? Zie http://forum.www.trosradar.nl/viewtopic.php?f=91&t=93920

 
Hèhè, na een jaar mag ik er eindelijk weer eens uit! Warme zon, here I come!
Ruim een jaar geen (betaalde) baan , – volgens sommigen – geen leven en – naar maatstaven van het UWV – geen  vakantie.  Dus wat stond er in de planning, toen ik na een jaar WW verlost was van het UWV? Precies: vakantie!  

Goed, ik had misschien eerst moeten zeggen, ‘geld verdienen’  of ‘als de wiedeweerga aan de slag als vuilnisvrouw’ , maar geloof me vakantie  was dringender. Na meer dan 365 dagen ‘werkeloosheidsstress’ ben ik compleet uitgeput. Uitgeput van het brieven schrijven (brief 200: ‘kan ik niet gewoon schrijven Geef me die baan?’) , het mondelinge solliciteren tot mijn keel er droog van wordt (‘w..a..t…e..r….’), mijn beste beentje voor zetten ( ‘ehm… ik ben optimistisch… zorgvuldig… flexibel… ), het door brandende hoepels springen (‘ik krijg drie casussen voorgeschoteld, zegt u?’), de vrijwilligersbaantjes (‘krijg ik echt geen salaris?…’), het wachten bij de telefoon (‘u zou mij vorige week geloof ik terugbellen…’) en de wekelijkse teleurstellingen (Geachte mevrouw….  uit de 300 inzendingen bent u helaas niet….).

Ik ben dus toe aan toe aan een energie-refill.  Goed, goed! Misschien is het een beetje zondigen – net als een koekje tijdens het lijnen -,  maar met mijn chocolade huidje heb ik gewoonweg de zon nodig.  Vitamine D.  Alleen dan kan ik me met frisse moed weer focussen op die baan met mijn naam erop.

B-friend was trouwens aan het begin van het jaar maar in zijn eentje naar Indonesië gegaan. Ik kon het echt niet riskeren met het UWV en – eerlijk toegegeven-  een maand was dan toch echt te veel zondigen. Gefrustreerd bleef ik (letterlijk) in de kou achter.
‘Nee hoor, het is prima dat je gaat’. Juist …. Alsof ik hem had kunnen stoppen…
Hielp niet echt toen hij vrolijk gemutst zei, ‘Nou schat, dan heb je eindelijk even tijd voor jezelf en hoef je geen rekening met mij te houden’.  Ja, dat heb ik in de gevangenis ook, dacht ik bitter, terwijl ik praktisch ingesneeuwd in het huis achterbleef.

Maar het moment is eindelijk ook voor mij aangebroken. Goed, misschien niet zo een tropische bestemming als Indonesië en ook niet een maand, maar tenminste ben ik er uit! Een goede week met mijn gat op Chios, dacht ik dit weekend helemaal in mijn nopjes. Lekker de boel de boel laten, geen stress, andere omgeving, cultuur proeven en zon! Gisteren sleepte ik mijn koffer uit de berging en blies de stoflaag er vanaf. Er wachtte mij een spannende taak: vakantiekleding bij elkaar zoeken. IJverig begon ik al mijn zomerjurkjes op het bed te leggen. Niets zo fijn als voorpret met het pakken. Ik was dus lekker bezig, tot ik tussen mijn zomerjurkjes een vest tegenkwam. De gedachte schoot door me heen: zal ik een vestje nodig hebben in dat warme Griekenland? Voor de zekerheid toch maar een meteo site opzoeken….
Oké, laat ik zeggen dat dat vestje nu met zijn wollige familieleden mijn koffer heeft gevuld en de vitamine D pilletjes inmiddels op mijn boodschappenlijstje staan.

Hm, in ieder geval voelt het nu minder zondig aan.

 
Hèhè, na een jaar mag ik er eindelijk weer eens uit! Warme zon, here I come!
Ruim een jaar geen (betaalde) baan , – volgens sommigen – geen leven en – naar maatstaven van het UWV – geen  vakantie.  Dus wat stond er in de planning, toen ik na een jaar WW verlost was van het UWV? Precies: vakantie!  

Goed, ik had misschien eerst moeten zeggen, ‘geld verdienen’  of ‘als de wiedeweerga aan de slag als vuilnisvrouw’ , maar geloof me vakantie  was dringender. Na meer dan 365 dagen ‘werkeloosheidsstress’ ben ik compleet uitgeput. Uitgeput van het brieven schrijven (brief 200: ‘kan ik niet gewoon schrijven Geef me die baan?’) , het mondelinge solliciteren tot mijn keel er droog van wordt (‘w..a..t…e..r….’), mijn beste beentje voor zetten ( ‘ehm… ik ben optimistisch… zorgvuldig… flexibel… ), het door brandende hoepels springen (‘ik krijg drie casussen voorgeschoteld, zegt u?’), de vrijwilligersbaantjes (‘krijg ik echt geen salaris?…’), het wachten bij de telefoon (‘u zou mij vorige week geloof ik terugbellen…’) en de wekelijkse teleurstellingen (Geachte mevrouw….  uit de 300 inzendingen bent u helaas niet….).

Ik ben dus toe aan toe aan een energie-refill.  Goed, goed! Misschien is het een beetje zondigen – net als een koekje tijdens het lijnen -,  maar met mijn chocolade huidje heb ik gewoonweg de zon nodig.  Vitamine D.  Alleen dan kan ik me met frisse moed weer focussen op die baan met mijn naam erop.

B-friend was trouwens aan het begin van het jaar maar in zijn eentje naar Indonesië gegaan. Ik kon het echt niet riskeren met het UWV en – eerlijk toegegeven-  een maand was dan toch echt te veel zondigen. Gefrustreerd bleef ik (letterlijk) in de kou achter.
‘Nee hoor, het is prima dat je gaat’. Juist …. Alsof ik hem had kunnen stoppen…
Hielp niet echt toen hij vrolijk gemutst zei, ‘Nou schat, dan heb je eindelijk even tijd voor jezelf en hoef je geen rekening met mij te houden’.  Ja, dat heb ik in de gevangenis ook, dacht ik bitter, terwijl ik praktisch ingesneeuwd in het huis achterbleef.

Maar het moment is eindelijk ook voor mij aangebroken. Goed, misschien niet zo een tropische bestemming als Indonesië en ook niet een maand, maar tenminste ben ik er uit! Een goede week met mijn gat op Chios, dacht ik dit weekend helemaal in mijn nopjes. Lekker de boel de boel laten, geen stress, andere omgeving, cultuur proeven en zon! Gisteren sleepte ik mijn koffer uit de berging en blies de stoflaag er vanaf. Er wachtte mij een spannende taak: vakantiekleding bij elkaar zoeken. IJverig begon ik al mijn zomerjurkjes op het bed te leggen. Niets zo fijn als voorpret met het pakken. Ik was dus lekker bezig, tot ik tussen mijn zomerjurkjes een vest tegenkwam. De gedachte schoot door me heen: zal ik een vestje nodig hebben in dat warme Griekenland? Voor de zekerheid toch maar een meteo site opzoeken….
Oké, laat ik zeggen dat dat vestje nu met zijn wollige familieleden mijn koffer heeft gevuld en de vitamine D pilletjes inmiddels op mijn boodschappenlijstje staan.

Hm, in ieder geval voelt het nu minder zondig aan.

China, het land van de rijzende zon, de Grote muur en pittoreske rijstvelden.  Het land van Tai-Chi,  Mao Zedong en het communisme. Het land van thee rituelen en Hello Kitty fans. En ook het land waarin Lizette Dalebout in 2005 belandde, toen haar man besloot er een bedrijf op te zetten.  Verhuizen was noodzakelijk en het Hollandse gezin vestigde zich in de grootste havenstad ter wereld: Shanghai.

Eigenlijk was  Lizette innerlijk allang geëmigreerd, maar nu de kans zich echt aanbood, pakte ze hem met beide handen aan. Een mengsel van nieuwsgierigheid, avontuurzucht en een snufje sensatiezucht  borrelde op bij de gedachte  aan het ‘ontdekken’ van het onbekende.

Hoe waren Chinezen nu echt? Vanuit het perspectief van een expat leerde ze de Chinezen -  in het bijzonder de Shanghainezen – kennen.  

Vriendschap, verraad, cultuur clashes en Chinese humor: ze maakt het allemaal mee in de stad die sommigen ‘Het Parijs van het Oosten’ en weer anderen ‘De Hoer van de Oriënt’ noemen.

Recensie:

Lizette Dalebout woont en werkt sinds 2005 in Shanghai. Voor de grote verhuizing werkte ze in Nederland voor het weekblad Nieuwe Revue en vrouwentijdschriften, zoals Marie Claire en Elegance.  Deze keer echter, geen journalistiek verslag. Dit boek is meer dan dat. Met Mijn straat is geel heeft Dalebout een …
 

LEES DE HELE RECENSIE OP http://www.femalefactor.nl/tips/mijn-straat-geel-een-hollands-gezin-shanghai

China, het land van de rijzende zon, de Grote muur en pittoreske rijstvelden.  Het land van Tai-Chi,  Mao Zedong en het communisme. Het land van thee rituelen en Hello Kitty fans. En ook het land waarin Lizette Dalebout in 2005 belandde, toen haar man besloot er een bedrijf op te zetten.  Verhuizen was noodzakelijk en het Hollandse gezin vestigde zich in de grootste havenstad ter wereld: Shanghai.

Eigenlijk was  Lizette innerlijk allang geëmigreerd, maar nu de kans zich echt aanbood, pakte ze hem met beide handen aan. Een mengsel van nieuwsgierigheid, avontuurzucht en een snufje sensatiezucht  borrelde op bij de gedachte  aan het ‘ontdekken’ van het onbekende.

Hoe waren Chinezen nu echt? Vanuit het perspectief van een expat leerde ze de Chinezen -  in het bijzonder de Shanghainezen – kennen.  

Vriendschap, verraad, cultuur clashes en Chinese humor: ze maakt het allemaal mee in de stad die sommigen ‘Het Parijs van het Oosten’ en weer anderen ‘De Hoer van de Oriënt’ noemen.

Recensie:

Lizette Dalebout woont en werkt sinds 2005 in Shanghai. Voor de grote verhuizing werkte ze in Nederland voor het weekblad Nieuwe Revue en vrouwentijdschriften, zoals Marie Claire en Elegance.  Deze keer echter, geen journalistiek verslag. Dit boek is meer dan dat. Met Mijn straat is geel heeft Dalebout een …
 

LEES DE HELE RECENSIE OP http://www.femalefactor.nl/tips/mijn-straat-geel-een-hollands-gezin-shanghai

China, het land van de rijzende zon, de Grote muur en pittoreske rijstvelden.  Het land van Tai-Chi,  Mao Zedong en het communisme. Het land van thee rituelen en Hello Kitty fans. En ook het land waarin Lizette Dalebout in 2005 belandde, toen haar man besloot er een bedrijf op te zetten.  Verhuizen was noodzakelijk en het Hollandse gezin vestigde zich in de grootste havenstad ter wereld: Shanghai.

Eigenlijk was  Lizette innerlijk allang geëmigreerd, maar nu de kans zich echt aanbood, pakte ze hem met beide handen aan. Een mengsel van nieuwsgierigheid, avontuurzucht en een snufje sensatiezucht  borrelde op bij de gedachte  aan het ‘ontdekken’ van het onbekende.

Hoe waren Chinezen nu echt? Vanuit het perspectief van een expat leerde ze de Chinezen -  in het bijzonder de Shanghainezen – kennen.  

Vriendschap, verraad, cultuur clashes en Chinese humor: ze maakt het allemaal mee in de stad die sommigen ‘Het Parijs van het Oosten’ en weer anderen ‘De Hoer van de Oriënt’ noemen.

Recensie:

Lizette Dalebout woont en werkt sinds 2005 in Shanghai. Voor de grote verhuizing werkte ze in Nederland voor het weekblad Nieuwe Revue en vrouwentijdschriften, zoals Marie Claire en Elegance.  Deze keer echter, geen journalistiek verslag. Dit boek is meer dan dat. Met Mijn straat is geel heeft Dalebout een …
 

LEES DE HELE RECENSIE OP http://www.femalefactor.nl/tips/mijn-straat-geel-een-hollands-gezin-shanghai

 
Soms lijkt armoede hand in hand te gaan met ongeluk. Zo ook in het levensverhaal van São. São groeit ouder- en vermogenloos op, op São Nicolau, één van de Kaapverdische Eilanden. Gegrepen door het jammerlijke ongeluk dat één van haar vriendinnetjes treft neemt ze een besluit: ze wil later dokter worden. Ze doet haar best op school om daarna in Europa te kunnen studeren. Alles loopt zoals gepland, totdat een onvoorziene geldnood een abrupt einde maakt aan haar toekomstdroom.

São ziet zich gedwongen haar droom op te geven. Toch geeft ze haar toekomst, haar zelfstandigheid en haar levenskracht niet zomaar op. Haar lot lijkt bezegeld, maar in plaats van lijdzaam het pad te volgen – dat overduidelijk voor haar ligt -, kiest ze ervoor te roeien met de riemen die ze heeft. Ze zoekt een andere uitweg naar geluk. Eén die uiteindelijk naar Europa leidt.

In Spanje groeit een ander meisje op. Ze kent geen armoede noch de strijd voor het bestaan, maar onderdrukking heeft haar gedurende haar kindertijd gevormd. Haar tiranniserende vader bezegelt haar toekomst. Een toekomst die bestaat uit angst. Angst om te leven. Angst om geluk te grijpen als deze zich aandient. Dan staat op een donkere dag São voor haar deur.

Recensie:
Geloven in het lot is een self-fulfilling prophecy, lijkt een van de…

LEES DE HELE RECENSIE OP http://www.femalefactor.nl/blogs/tegen-de-wind